Köy Enstitüsü çıkışlı yazarlarımız: Başımızın tacı yüreğimizin aydınlığı…

Ancak içlerinde biri var ki, bir başkadır, O’nu yitirmenin acısı. Çünkü O’

nun adı: Mahmut Makal.

O ki, yazdığı ilk romanı  BİZİM KÖY’le dikkarı çeker  ve köy romancılığının öncüsü olur. Böylece yeni rüzgarlar estirir. Bu ndenle sıkıntılar yaşar, köy yaşamının gerçeklerine ayna tuttuğu için. Sonra sanra bu akımın önü açılır. Fakir Baykurtlar, Mehmet Başaran’lar… aynı çizgide  başarıdan başarıya koşarlar. Makal bir çok yapıt üretir zaman içinde. Bu nedenle ben kendisine efsane yazar demeyi doğru buluyorum.

Ancak, tüm canlılar gibi  o  da ölümlü.Başaran, Baykurt ve diğerlerinden sonra oda uzun zamandır hastalıklarla savaşıyordu. Gelen bilgilere göre ameliyatlar olur ve yedi ay yoğun bakımda tutulur; sonuç : sevenlerini acılarda bırakarak yaşamaktan vaz geçer.

(1o.Ağustos.2018) ve 12.Ağustos.2018’de toprağa verilir.

Öncelikle Tanrı’dan rahmet diliyorum. Eşi Naciye Hanım’a çocukları ve torunlarına baş sağlığı…

Böylece Bizim Köy artık yetim kalır. O’nu yitirmenin acısıyla yaşayacak sevenleri…

Kendisiyle tanışmamızı “Gül açar/Gül üşürüz” kitabım için  gönderdiği yazıda şöyle anlatacaktır:   

“… Bir buçuk yıl oluyor, yolum Edirne’ye düştü. Dedim ki kendi kendime: ‘senin aradığın adamlardan biri Edirne’dedir. Belki bulursun,ara!’  Telefonunu buldum, adresini buldum ama kendisini bulamadım. İki ay sonra Edirne’ye döndüğünde telefon etti. Aradığımı söylemişler. Kastamonu taraflarına kızını ziyarete gitmiş herhalde.Böylece sescek tanışmış olduk  telefonda. Telefondan beş ay sonra da   yüzcek tanıştık İstanbul’da. 17 Nisan 1988’de Kadıköy Belediye’sinin salonuna  Köy Enstitülerinin kuruluş kutlamalarına  geldi. Ama, tanışma demem sözün gelişi.İnsanlar aynı noktaya bakıyorlarsa, yani düşüncede, duyguda  birleşiyorlarsa zaten  tanışıyorlar, görüşüyorlar  demektir. Bu açıdan, Necdet Tezcan’ı  yıllardır yakından tanıyorum. Önder’deki yazı ve şiirleriyle, kitaplarıyla… İstanbul’da buluşunca, yazılarının yansıttığı çağcıl kişiliği, yüzüne vuran olgun bir aydınla karşılaştım. Uslubu beyanıyla insan dedikleri gibi…

……

Kıymetli aydınımız Necdet Tezcan’a şiir ve eğitsel-toplumsal savaşım yolunda başarılarının sürmesini  dilerim.”

Ankara, 2Nisan-1999

Gerçekten Edine’ye döndüğümüzde bir öğrencim telefonla aradı beni. Arandığımı söyledi. Kim aradı, kim aradı derken  Sevgili Mahmut Makal  dedi. Çok ama çok sevinmiş, mutlu olmuştum.

Dünya çapında bir yazar bei arıyordu. Biraz da şaşırmıştım. Kendisi de belirttiği gibi beni Keşan-Önder Gazetesindaki yazı ve şiirlerim  dikatini çekmiş. (Sn. Feyzullah Aktan’ın gazetesi)

İsteği üzerine birbirimize kitaplarımızı göndermeye başladık.

Daha önceleri birkaç kitabını edinmiş ve okumuştum zaten. Okumadıklarımı baştan sona,  ilgi ve sevgi ile okudum. Başka bir deyişle Makal evimizdeydi. Kitaplarını imzalayarak göndermesi de katmerli bir mutluluk yaşattı bana. Okudukça ufkum açıldı v

Ve aydınlanıp yararlandım.

Sonra sonra sık sık telefonlaştık bu böyle uzun yıllar sürdü. Her söyleşi beni biraz daha motive ediyor, kamçılıyordu. Yazma ve şiir üretme hevesim sanki şahlanıyordu.

Öldüğünü duyunca kiplıma koştum ne denli Makal kitabı varsa bulabildiklerimi topladım. Şunlardı:

YER ALTINDA BİR ANADOLU BOZKIRDAKİ   KIVILCIM Şunları yazmıştı:”Değerli ozanımız Necdet Tezcan’a  yüzcek  tanışamamanın üzüntüsüyle ve de  Ankara’dan sevgilerle.      17.12.199o

MEMLEKETİN  SAHİPLERİ

KÖY ENSTİTÜLERİ VE ÖTESİ  Yazdıkları: “Gıyabi de olsa, Necdet Tezcan’la tanışarak biraz daha çoğaldım. Bu çoğalmanın sevinciyle uçuruyorum kitaplarımı Ankara’dan  Edirne’ye .   15.2.1998

ANIMSI ACIMSI –Anılar-

BİZİM KÖY’ü yazamadım. Çünkü bende de yoktu, ondada yoktu. Çok şükür ki; Öğrencilik yıllarımda bu yapıtı okumuştum. Telefon arayışlarımda Naciye Hanım’la da kısa olsa söyleşirdik.

Vefatına üzülmedim diyemem. Ancak üzülmek yetmez.

Önemli olan, onu hak ettiği yerde görmek  ve yaşatmaktır.

Ve duygularımı şiirce de yazmaya çalıştım.

BİR MAHMUT MAKAL VARDI

                       

Bir Mahmut Makal vardı

Üretkendi yazarımız

Ürünleriyle Dünya’nın gözdesi olmuş

Bizim Köy’ün kemancısı

Şimdi o öldü diyorlar  lâf

Mahmut Makal’lar ölmez

Ülkemin övüncü bizim köyün sevinci

İnsan gibi insan, adam gibi adam

Bir daha zor gelir böylesi

O öldü diyorlar boşuna

Makallar ölmez

Bir Makal vardı

Her zaman her yerde yine olacak

Bizim Köy Makal’sız kaldı

Acısı kaldı içimiz yaralı

Mahmut Makallar ölmez

N.T

Hoşça kal Makal

Işıklar içinde ol, hep ve sonsuzca…

(Arşivden)

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.