Bu kez, köşemi kendi şiirlerimden biriyle doldurutyorun… Eski bir şiirim bu. Ama bana göre yine güncel: İŞTE:
ELİ KALEMLİ ADAM
Sen yoksan
Eli kalemli adam
Yoklar ülkesine dönüşür köyüm
Bir noksanlık bir eksiklık kol gezer
Su bulunmaz söndürmeye
Çocukların tutuşan özlemini
Sen yoksan
Çağdaş bakışlı adam
Uzağı gören yarına bakan aydın
Bir karanlık çöker mahallenin
Kuzular melemez ekinler başak tutmaz olur
Çiçekler solar izlemlerimde
Sen yoksan
Bizden biri gibi esmez rüzgar
İçimiz gürlük olmaz yeşermez orman
Bir başka dünya olur gözlerimde kent
Susuz topraklar gibi sessizce çatlarım
Kurtçuklar böcekler yuvalanır özlemimde
Yüz yıllardır bu toprağın yeni yamalı
Yoksulluk kök salmış temellerimize
Ağaçlar hasta meyveler acı
Nerden baksan yok
Neye baksan bilinçsizlik
Ya çok bulutludur gökyüzümüz
Ya çarpa bulutlu özlemlerimiz
Bir eksiklik duygusu
Sırtımızda kambur
Marazlı büyür çocuklarımız
İpi kopuk bir uçurtmayız sanki
Ne kapımızın önünde kök salar
Ne çatı altlarında yeşerir
Özlemse umutlarımız
Biz de insanız oysa
Bizler de okur-yazar açmalıydık insanlık okullarında
Fırsat bulsaydı bizim de renklenirdi çiçeklerimiz
Dereden su içmezdik bu çağda
Akardı evlerimizde
Bizim de özlem özlem çeşmelerimiz
Gözlerinde çağın pırıltıları
Saçları aydınlığı bilimin
Kürek bizden toprak bizden olsun
Haydi en dibe gömelim karanlığı
Işığınla gel, aydınlığı getir
Karanlığı karanlıklarda beklet
(Necdet TEZCAN)
