YAZAN: GÖZDE KABASAKAL
229 SAYFALIK KİTAP (Odessa Yayınevi) Şöyle başlıyor:
Ben Öykü…
80’li yılların sonlarında, Edirne şehrinde dünyaya geldim.
Anlaşılıyor ki, romandaki olaylar yaşadığımız bölgede oluşmuş.
Yazar da içimizden biri. Yerel gazetelerde Vatandaş’ın bir çalışanı. Yani tartıştığımız bir dost.
Arka sayfanın arkasına bakıyorum önce:
“Bu kitap, sizi geçmişinizle yüzleşmeye, hatıralar arasında kaybolmaya ve yeniden başlama cesaretini bulmaya davet ediyor.
Çünkü sevdiğimiz insanlar, bazen tek bir sözle sonsuzluk kadar yakın olur.
“Sonra görüşürüz”
“Ya görüşemezsek”
“O halde biz de üşürüz”
“Ne yazacağın değil, nasıl yazacağın önemli.” Bir yazarın bu sözü bence hiç unutmamalı. Bütün edebi türlerde bu yaklaşım çok önemli. Yazarımız bu kuralı yapıtın başından sonuna değin hiç unutmamış, Unutmadığı gibi çok güzel bir anlatım yakalamış…
Kitabı okurken önceleri otobiyografi sanmıştım. Ama işin içinde otobiyografi olsa da romancı bir anlatım öne çıkıyor. Bu denli yakışıklı bir anlatım bana ünlü romancıları anımsattı.
Yapıtın bir özelliği de beyaz perdeye yansıması konusunda örnek olabilecek özellikte. Onların mutlaka haberi olmalı bu romandan.
Sona doğru acıklı olaylar da gündem de onu da yaşatıyor okuyana.
Giriş bölümünde dikkatimi çeken bir söz var. Onu da okurlara yansıtmayı düşündüm.
David M. Bruns’un dediği gibi:
“Başarıyı hedef alın, mükemmel olmayı değil.
Yanlış yapma hakkınızdan vazgeçmeyin:
Ve gelişme olanağınızı geçerseniz yeni şeyler öğrenme ve gelişme olanağınızı kaybedersiniz.”
Anlatımı yanında kullandığı dil de önemli. Anlaşılıyor ki dilde yenileşmeye açık. Kullandığı cümleler de kitabın görüntü güzelliğine yakışır nitelikte… Kutluyorum kendisini
İmzalamış da kitabı, diyor ki:
Değerli Necdet Hocama,
Bilgiye ve edebiyata kattığınız, zarif dokunuşlara saygıyla…
28.11. 2025
