Mehmet Başaran’ın “MEŞE SELİ” şiir kitabını okurken mor ötesi anılara yelken açmadan edemedim.

Önce şiir kaptı beni. 13 Aralıkta yaşamını yitiren Hocam, Behçet Necatigil’in ölümünden hemen sonra gün ışığına çıkmış. Şiiri sanKİ O yazmıştı. Böylesi bir yaklaşım şaşırttı beni. M. Başaran’ın hocamı ne denli sevdiği ve anladığı gerçeği bu şiirin içeriğine sızmıştı. Onun lirizmi Necatigil’in hüznü ve duyarlığı… Şiiri sarmalamıştı.

Demek ki, M.Başaran Behçet Necatigil’in bu acı güne katılmış, o hüzünleri tepeden tırnağa yaşamıştı.

Bir kez daha ve yeniden sevdim Trakya’ın sanatçı güzelini…

Ve Aralıkta bile açan Kasım Ayının renk renk çiçeği, Kasımpatları geldi aklıma. Kardelen belki en erken açan ama ömrü kısa lan bir çiçek.Oysa Kasımpatları baharı, yazı bekler… Bakar ki, kış gelecek geliyor… O zaman açıyor . Dayanıklıdır da. Öyle, soğuğa, rüzgara… yüz vermez; üzerlerine kar yağıncaya değin direnirler.

İşte diyorum, Behçet Necatigil, Mehmet Başaran… gibi şairler sonuna değin direnecek, yaşayacak ve şiir şiir açacak şairler.

Bu mertebeye erişmiş şiir ustalarına ne mutlu.

Anılar dedik ama, bir türlü giremedim o dünyaya. Bunlar, daha çok okul anılarım…

Behçet Necatigil’in öğretmenimiz olduğu yıllar bunlar…

Okula geliş-gidişi bile sessizce olurdu. Varlığını ancak onu tanıyanlar sezerdi. Ağzından sigarası eksik olmazdı. Sosyal demokrat bir yapısı vardı. O zamanlar bu akıma toplumculuk denirdi. Bu yapısı ve özelliğinden ötürü Onu Mehmet Kaplan “Şiir Tahlilleri” kitabında Marrksiz olarak tanımlamıştı. Bu tanımlamalara kızar, söylenirdi bazen. İki hocamızdan diğeri Ahmet Kabaklı’ydı.Düşüncelerei farklı bile olsa, iyi geçinirlerdi. Kabaklı yazdığı Türk Edebiyatı-(üç cilt)yapıtında Necatigil’e epey yer vermişti.

İşte o şiir:

YÜREKTE ÇENTİK

İki otobüs kişiydik

Gidiyorduk gidenle

Solgun bir güldü Necatigil’den

Aramızdaki sessizlik

Yollar yabancı

Hüzün bildik.

İki otobüs kişiydik

İçimizde bir sıkıntı

Ölümün sesi mi bu?

Zincirlikuyu’ya geldik

Anılar solgun

Yıllar yitik

İki otobüs kişiydik

Açılan çukuru gördük

Sırtımızda soğuk ter

O kaldı biz döndük.