Hadi bu kez de Özbek ince Bayraktar’ın şiirine bakalım:

ATATÜRK deyince neler geliyormuş aklına ozanımızın:

Atatürk deyince aklıma/ Çalışmak geliyor/Zorlu savaşlara/Çetin işlere/Alışmak gerekir/Kavgaların öfkelerin üstünde/Barışmak gerekir/İnsanca uygarca yaşamak için/Kendi kendimizle /Yarışmak gelir (Varlık-854)

Denizlerin mavisini görür görmez, kurtuluşa uzanan o parmağın varlığını kararlığını ve bu simgenin nasıl mutlu sona ulaştığını bir çift mavi göz gibi yaşıyoruz işte.

Selanik’te doğan umut güneşi giderek Anadolu’laşmış; köy köy, kent kent; türkü türkü söylenmekteydi o karanlık günlerde. Sonra göz kamaştıran bir aydınlık ve geleceğe atılan emek, ürünü, inciden temeller…

Bu gökler, bu ovalar, bu ulusal sınırlar, soluklanıyorsa bugün Atatürk yaşıyor demektir. O yaşadığına O ölmeyeceğine göre bu vatan yaşayacak, ölmeyecek demektir.

Öyleyse Türkiye derin bir nefes alabilir, sonsuzca. Ve O’nu bakışları doğrultusuna yürüyüşünü rahatça sürebilir.

Bakın bir on kasımda yazdıklarıma:

“Her on kasımda Atatürk bakar. 10 Kasımlarda daha bir başka girer usuma. Sonra, Dolmabahçe’de dokuzu beş geçe duran bir saat her on Kasım’da Atatürk bir kez daha anımsanır, yeniden. Yediden yetmişe bir sevgi pınarı karışır son bahar hüznüne… ilkeleriyle, başarılarıyla, sesiyle, görüntüsüyle, Atatürk olur, Türkiye…

Yine hep on kasımda sonbaharın hüznü titrer içimizde…Bir sarı yaprak gibi titrer titrer Türkiye. Övünür sevinir. Bir sarı yaprak gibi titrer, övünür, üzülür de…

Her 1O kasımda binbir şiir gelir akla. Çünkü O artık bir şiirdir. Sonsuzdan sonsuza uzanan bir abde-şiir, bir meşale-şiir…Sonsuzdan sonsuza bir abide şiir. Bir meşela şiir.

Ve Behçet Necatigil’i dinliyorum. ‘Atatürk’ü duymak şiirini’, son bölümde:

“Atatürk’ü duymak” şiirinin son bölümünde:

“Kaç tür var şu dünyada, bir o kadar susuz

Hepsinin gözünde sen, bir pınar bulmuş gibi

Ancak senin havanda sağlıklar sağlıklar, esenlikler

Olmaya devlet devlet cihanda Atatürk’ü duymak gibi.

Karanlıklar dağılın Atatürk geliyor, bulutlar geçip gidin. Onun aydınlık gölgesi var üstümüzde. Had i bırakalım karanlığı, kırgınlığı… Yeniden Yeniden el ele verelim. Kurtuluş günlerinde olduğu, kardeşçesine Kurtuluş tadında.

Cumhuriyet ve ilkeleri bunu istiyor, bizden…Çünkü burası TÜRKİYE...