Çıkmazın batağından
Taşıdı yaralı ve hastayı
Fidan gibi gencecik bakışlarıyla
Ölümsüzlüğe
Tepeden tırnağa
Uluslaşıveren Mustafa
Mehmetler Aliler
Ne yaptı bu bakışı
Hava ayaz mı ayaz
Kar, tipi boran
Dağ başı duman duman
Üşüyordu vatan
Ama ne hikmetse
Açıyordu al al gülleri
On dokuz bakışın
Gülümsüyordu Samsun’un
Ağlarken Marmara
Yas içindeyse Ege
İlk adımından
Titrdi deniz deniz Akdeniz
Sivas Erzurum el ele
Anadolu yürek yürek
Mustafa Kemal’le
Gümüş dere durmaz akar
Bağımsız yaşamaya
Bir nalet bulut mu
Yoksa lanetlenmiş bir kuş muydu?
Kararan Mondros’ta
Boyun eğdi her neyse
Misak’ı Milliye
Vepes ettiler birer birer
Ulusal bilince
Ve gülümsedi 23 Nisan
Küçücük yüreklerde
Mutlu menekşelerin
Tam ortasında açtı
Ulusal güvence
Çekip çıkardı kör kuyudan
Buz gibi tertemiz su
Sesimizi yer gök dinlesin
Yeniden aydınlığa
Doğan ulusu
Silkindi 29 Ekim’le
Karanlıktan aydınlığa
Gerilikten uygarlığa
Ve giydi gelinliğini
CUMHURİYET
Ulaşıverdi haber
Bavullara zurnalara
Bir bitimsiz sevinç
Yansıdı horonlara
ATATÜRK GELİYORUM
Her 10 Kasım’da
Sonbahar hüznüyle
Ve ülkemle ürperiyorum
Kavalımdan barışa
Atatürk üflüyorum
Hangi taşı kaldırsam
Hangi çağa göz atsan
Dumlupınar
Sakarya oluyorum
Göz açmadan her şeyi
ATATÜRK görüyorum
Yeşere yeşere ovalar
Çiçeklene çiçeklene dağlar
Samsun’dan Erzurum’dan gelip
Ankara’ya yürüyorum
Irmak ırmak, rüzgar rüzgar
ATATÜRK geliyorum
BU MUYDU ATATÜRK
Osmanlıca bir Atatürk yazdılar,
Ne Kemal’i O’nun ne Mustafa’sı
Kem niyetle bir de resim çizdiler.
Ne yapısı O’nun, ne de kafası
Koca bir tarihi tez unuttular
Devrimleri ucun ucun yuttular
“İnkilap” dedi de bir yol tuttular,
Ne ilkesi O’nun, ne de yasası
“Kanlı gömlek” giyip cenge girdiler,
Çağdaş eğitimi yere derdiler
“İlm-i ruhaniyi öne sürdüler
Ne “mektebi” O’nun, ne de hocası.
MİHNETİ, bir bak ki bağnaz ne etti,
Ekonomik yapı çürüdü gitti,
Türk lirası düştü, değeri bitti,
Ne bütçesi O’nun, ne de parası
(MİHNETİ)
