Yirminci yüzyılın, 20 Temmuz’u
En aydınlık, en güneşli, gündü doğan.
Yazılıyordu Kıbrıs göklerine,
Biraz Edirne, biraz Van
Kim söktü demirlerden, kanlı pası
Mehmetçikti sardı, sevdi
Öz kardeşi Kıbrıs’ı…
Onlardı kardeşim
Onlardı hemşerim,
Ellerinde demet demet barış
Gözlerinde ok ok özgürlük
Ay-Yıldız doğmuştu o sabah
Adaya karış karış
Akdeniz ak aktı
Ak dalgalar aklığı severdi
Severdi özgürlüğü, severdi barışı
Türk’e alışmıştı Akdeniz
Döküyordu dalga dalga sevinç gözyaşı.
Sanki gökler delindi, açıldı sarp yollar
Yolunuz açık olsun, dedi dalgalar
Bir yırtıcı kuş gibi döküldü denize
Barışı yok sayanlar
***
Bir çiçek açtı özgürlük
Trodos Dağları gülümsedi Toroslara
Bir fidan ekildi barış
Kıbrıs el etti Anavatan’a
Ay-yıldızlı çiçekler açtı birden
Adım adım…. Karış karış.
Bir uğursuz yıldız kaydı
Zehirli otlar birden kurudu
Bin baykuş kaçtı Adadan
Mustafa Kemal şöyle bir baktı
Yeniden Ankara’dan
Sevimli gemiler gördü Akdeniz
Mersin’den çıkmıştı yola
Koştu sevinçle dalgalar
Müjde taşıdı yoldaşlara
Girne yolu barut kokuyordu, barut
Martılar mutluydu Beşparmak’larda
Yol alıyordu ulu cesaret
Mutlu güvenli yarına…
Bir destandır Kuzey Kıbrıs’a yazıldı
Soydaşlarımızın bağrına
Ve verdi Girne’ye can
Binlerce yıldız ve destan
***
“Yurtta barış, Dünya’da barıştı
Türk ordusunun güvencesinde
Vatan mutlu yavrusu bağrında
Mustafa Kemaller artık
Kuzey Kıbrıs’ta..
(Necdet TEZCAN)
Bu şiiri o yıllarda yazmıştım. Olayı hala canlı gibi anımsıyorum. Aradan yıllar geçti.. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ bağımsız olarak yaşamakta. Eşim Kıbrıs kökenli olduğu için olayla hep yakından ilgilendim.
Birkaç kez de gittik. Oraları ve akrabaları yakından görme fırsatımız oldu.
……………………………………
Bir söz geçti elime vesileyle onu da aktar ayım hemen:
“Yalnızca kültürlü insanlar öğrenmeyi sever, cahiller “DERS” vermeyi tercih eder.” (Albert Camus)
